کودکان ۴-۷ سال
دوران ۴-۷ سالگی را باید سالهای شکلگیری کودک نامید، یعنی قدم گذاردن در راهی که با طی کردن هر بخشی از آن یک گام به بزرگسالی یعنی الگو متداول انسان جامعه امروزی نزدیکتر میشود. بدن کودک شکل کشیدهتری به خود میگیرد، حرکات کودک دیگر ناشیانه نیستند و مرتبا از تمایز یافتگی بیشتری برخوردار می شوند و به تدریج که به روش اکتشافی تازهتری دست مییابد، میدان تجربه و فهم او نیز گستردهتر میشود. با این که تاثیر پدر مادر هنوز در او شدید است، تاثیر دیگر بزرگسالان و همسالان نیز به تدریج رو به فزونی میگذارد.
جامعه اینک بیش از پیش کودک را زیر تاثیر خود میگیرد و ارزشهای فرهنگی و معیارهای مربوط به ایفای نقش را در جامعه یکی از دو جنس مذکر یا مؤنث به او منتقل میکند و اکنون تحول را باید بیشتر به منزله حاصل تعامل کودک و جامعه نگریست.
کودک در این مرحله از نظر بدنی سریع ولی با ضرب آهنگی آهستهتر از نوزادی رشد میکند. کودک معمولا در این سن تمام شب را میخوابد و وسط روز نیز مدت کوتاهی می خوابد و هر چه سن او افزایش یابد این خواب کوتاه در او عمیقتر است. کودک از لحاظ شناختی در مرحله پیش عملیاتی قرار دارد و در راه شکلگیری عملیات منطقی عینی گام برمیدارد بی آنکه بتواند از عهده انجام دادن آنها به طور کامل برآید.
در زمینه احساسات بین فردی در وهله اول میتوان از هم احساسی و نا هم احساسی کودک در این مرحله سخن گفت که نوعی تقابل بازخوردها است. زندگی کودک در این دوره در گرو ارتباطهای عاطفی و خانوادگی است و در کنار محیط اجتماعی به فرصتهای تنهایی، آرامش و فعالیت خود مختار نیز نیازمند است.