آسیب های اجتماعی: خودکشی
خودکشی یکی از معضلات عمده بهداشتی و روانی-اجتماعی دنیای معاصر است که توجه بسیاری از اندیشمندان، صاحب نظران و … را به خود معطوف نموده است. خودکشی به عنوان آسیبی زیستی، روانی و اجتماعی پدیده ای کهن و معضلی است که گریبانگیر تمامی جوامع اعم از توسعه یافته، عقب مانده و یا در حال توسعه است که هریک به نحوی منطبق با خصوصیات و ویژگی های آن جامعه ظهور و تجلی می نماید.
بر اساس برآوردهای سازمان بهداشت جهانی، آمار خودکشی روبه افزایش است. در چنین شرایطی جامعه نه تنها بخشی از نیروهای مولد خود را از دست می دهد، بلکه به دلیل بیماری ها معلولیت ها و آسیب های جسمی و روانی-اجتماعی ناشی از آن دچار مشکل شده، بهداشت روانی اعضا خانواده قربانیان را مخدوش نموده و تاثیرات بسیار سویی بر فضای زندگی اجتماعی می گذارد. دانشمندان خودکشی را عملی آگاهانه برای از بین بردن خود که مرگ را وسیله یا هدف قرار می دهد تعریف می کنند. دست یافتن به تعریفی جامع و مانع برای خودکشی کار ساده ای نیست. از نظر برخی جامعه شناسان خودکشی عبارت است از هر نوع مرگی که نتیجه مستقیم یا غیر مستقیم کردار مثبت یا منفی خود قربانی است که می دانست که می بایست چنان نتیجه ای به بار بیاورد.
زیست شناسی خودکشی مطالب وسیعی را در بر می گیرد. از بررسی ناقل های عصبی گرفته تا پژوهش های مربوط به ستیزه جویی، عوامل ژنتیک و سابقه خانوادگی.
از نظر روانشناسان اختلالات ذهنی و ناراحتی های روحی –روانی از قبیل اختلالات شخصیتی، خلقی، افسردگی و اضطراب زمینه ساز خودکشی می باشد.
مطالعات و برررسی های اخیر بیانگر این واقعیت است که در حال حاضر در کشورهای پیشرفته وضعیتی برای جلوگیری و مواجهه با این معضل و تبلیغات ناشی از آن امکانات وسیع و گسترده ای تخصیص یافته و با توجه به این مسئله در کشور ما نیز باید به وسیله آموزش و اطلاع رسانی از وسعت و شتاب این معضل کاسته شود.